یادمه وارد دبیرستان شدم به هر سختی شده با رویای پزشک شدن سال اول خیلی سخت بود برام ، دروس فشرده ، درس اجباری ، نگهداشتن تا ساعت 5 بعدظهر سر کلاس خیلی فشار بیشتر شده بود ، یادمه حالم از هرچی درسه بهم میخورد اما ادامه دادم چون خانواده ام این کاور روی منو دوست داشتن که من توی مدرسه ی فلان و توی فلان رشته درس میخونم ، یادمه اون موقع ها فقط تو سرم کرده بودن تو دکتر میشی ، چقدر دکتر به اسمت میاد ، تو از هیچی نمیترسی و ....خودمم نه اینکه دوست نداشته باشم اما کسی جلوم حق انتخابی نزاشته بود برای آینده ....ریاضی بری مهندس میشی بیکار ، تجربی بری پول توشه و معروف و با شخصیت میشی اما امان از اینکه هیچکدوم از اینا شخصیت و ذات نمیاره .هی بخون بخون بخون ، اینا همه رسید به سال دوم ، مدیر جدید خیلی اذیتم میکرد ، کرونا هم اومد توی نیمه دوم که بودمو و تعطیلات شروع شد اما از 7 تا 5 بعدظهر سرکلاسای آنلاین ،سال دوم تموم شد و اوایل سال اخر دبیرستانم ، مدیر مدرسه شروع کرد به شخصی سازی بر اساس علایق ظاهریش به دانش آموزا ، و منی که کار به کسی نداشتم و احترام میزاشتم متاسفانه یا خوشبختانه از من خوشش نمیومد و یادمه بهم گفت بخون نمره هات بالا بشه ، خوندم بالا هم شد اما چیزی رو که دوست داشت گذاشت توی کارنامه من و بهونه درست کرد و منو اخراج کرد ... :)

رسید سال کنکور من و موقعی بود که من یه کمبودی رو توی وجودم حس میکردم اما نمیدونستم چی...با کسی هم نمیتونستم صحبت کنم درموردش چون حس عجیبی بود از طریق یکی از همکلاسیام با یه دختر خانومی آشنا شدم ، خیلی جالب بود ، شبیه هم بودیم خیلی جاها ، توی خیلی حس ها ، شبای زیادی رو باهم حرف میزدیم اون توی یکی از شهرستان های اصفهان بود و من توی ایرانشهر ( سیستان و بلوچستان)یادمه یه وقتایی تا صبح بیدار میموندیم و نزدکیای 4 ، 4 و نیم حرف میزدیم اولین تجربه عاطفی من بود و بعد مدتی باهاش رل زدم و از اون دخترای زرنگ اما با اعتماد به نفس کم بود خیلی اما و .... میکرد بعد از 1 سال تلفنی صحبت کردن و ..... من رشته روانشناسی توی استان اصفهان قبول شدم و یه جورایی دوریه داشت کم می شد اما اون موقع ذهنیت متفاوتی هم داشتیم اما هرجوری شد من رسیدم و توی میدون امام برای اولین بار توی تابستون 1400 ، بغل میدون امام دیدمش ...

برای اومدن به دانشگاه ، خوابگاه ها به خاطر کرونا تعطیل شد و من باید خونه میگیرفتم... ب هر سختی شده خونه نقلی دانشجویی پیدا کردم و اجاره کردم ...موقع اوردن وسایل از خونه به همراه خانواده ، توی ماشین حس خیلی جالبی داشتم از طرفی تعجب کرده بودم که چنین تصمیمی گرفتم و به رویایی که یه روزی از شهر خودمون از 5 سال قبلش داشتم رسیدم اما تا حالا اینقدر دور نشده بودم ...بالاخره روزای اول تنهایی زندگی کردن شروع شد و نمیدونستم دقیقا باید از کجا شروع کنم ، چی بپوشم ، چی درست کنم غذا و .....پول تو جیبیم هم کم بود و نمیدونستم باید چجوری خرجش کنم ، برم بیرون ، غذا بخرم ایا یه وقتی یا .....توی همین فاصله دوستای جدیدی پیدا کردم ، با همکلاسیای دانشگاهم خیلی صمیمی تر شده بودم اما حد خودمو حفظ کرده بودم ، فشار تنهایی و در و دیوار خیلی سخته هنوزم ، یه وقتایی انگار دیوارا توی ذهنت دارن پرس میکننت کم و بیش دوست دخترم رو میدیدم و باهم وقت میگذروندیم اما متوجه تغییر خیلی بزرگی توش داشتم میشدم این که بی نهایت رفته توی خیال پردازی های آیندمون ، زندگی مشترک ، ازدواج و ..... دنیای خیال پردازی قشنگه اما غرقش که بشی دیگه از همه چیزمیوفتی نه اینکه عشقش کم بشه بهم اتفاقا زیاد تر شده بود که این حس داشت به من حس بدی منتقل میکرد شاید سوال بشه که چطوری ؟ وقتی توی رابطه زیادی به فکر آینده باشی ناخوداگاه فشار زیادی بهش برای ازدواج و مسئولیتش وارد میکنی آدما باید توی رابطه به اندازه نقششون فعال باشن یادمه یه بار حتی وقتی میگفتم اره اینده هم خوبه داریم براش تلاش میکنیم و به شوخی میگفتم حداقل 6 7 سال دیگه کارم اوکی بشه چرا که نه اما میگفت نه من نمیتونم صبر کنمو و 1 2 سال دیگه بیا و.... اینا همه گذشت و من یه دوست دختر